Met alle ontwikkelingen die de afgelopen periode hebben gespeeld in de financiële wereld, ontkom je er als ‘columnist’ bijna niet aan hier iets van te vinden en over te schrijven. En dus vind ik er ook iets van. En schrijf ik er dus over. Maar laat ik vooropstellen dat ik natuurlijk niet alle wijsheid in pacht heb. Maar alles zo beschouwend komt er steeds weer één woord in mij op: vertrouwen.

Mijn oom en tante hadden vroeger een cafetaria. Elke woensdagmiddag mocht ik daar uit school langs om een frietje te eten. Ik koos steevast voor hetzelfde. Een patatje vlees met mayonaise (en eh… in alle eerlijkheid… daar nog een frikadel met mayo bij…). Tja, niet zo gezond, weet ik nu. Maar wel heel erg lekker.

Onlangs kwam een oude zakenrelatie van mij op bezoek. We hadden elkaar even een paar jaren niet gezien. Tijdens het bijpraten vertelde hij dat hij bezig was met het schrijven van een boek. “En”, zo voegde hij daar direct aan toe, “het wordt een bestseller!”

Mijn zoontje kijkt graag naar medische programma’s. Heel graag. En het liefst naar allemaal: Trauma Centrum, Trauma NL, Ingang Oost, De Plattelandsdokter, De Dorpsdokter, De Centrale Huisartsenpost, etc. Dat heeft hij niet van mij. Dat soort programma’s is namelijk funest voor mij. Geef mij na afloop van het programma vijf minuten de tijd en ik heb mij zelf de meest vreselijke dingen “aangegoogled”.

Inspiratie; bezieling volgens Van Dale. De zomervakantie is typisch zo’n periode waarin vele van ons nieuwe inspiratie opdoen. Dat is natuurlijk niet vreemd. Je bent even weg uit het vaste ritmes, verblijft in nieuwe omgevingen, ontmoet andere mensen. Het zit vaak in een klein hoekje en kan zich in vele vormen voordoen. Zelf word ik vrijwel dagelijks geïnspireerd door mensen om mij heen. Zowel zakelijk als privé. Maar soms ontmoet je iemand die net even extra bijzonder voor je wordt.